Nog een maand te gaan en dat is het over. Dan zou je denken dat je deze maand tot het uiterste leeft, met alle mensen praat waarmee je altijd al wilden praten, de opblaasboot pakt en naar de rivier hiked, want dat soort dingen wilden je altijd al doen.. Maar nee. Het is nu studyleave en over twee weken beginnen onze IB exams.

Om te vieren dat wij (de tweede jaars) geen lessen meer hebben was er natuurlijk de traditionele Last Day of Classes. Het doel is eigenlijk dat de tweede jaars ervoor zorgen dat er geen lessen gehouden kunnen, maar wel op een leuke manier.
Dus op donderdagavond komen alle 2e jaars bijeen in de AQ (lesgebouw..) om onze plannen door te nemen. Maar na een luide kreet van "anarchy!" ging iedereen zijn eigen weg. Klaslokalen werden compleet omgebouwd en alle ingangen van de AQ werden gesloten door middel van tafels en stoelen, en heel veel touw. Na een paar uur waarin iedereen zijn creativiteit uitte was het zo’n beetje klaar. En dan realiseer je hoe geweldig dat is. Dat 70 leerlingen samen komen, doen wat ze willen, het werkt prima, en het resultaat is prachtig.
De rest van de nacht gingen een paar leerlingen oefenen voor het concert voor de volgende dag, een klaslokaal werd opgezet als cinema, er werden wat spelletjes gespeeld en hooka gerookt in de klaslokalen. Om 4 uur ‘s ochtends krijgen we een beetje honger en word het tijd om wat masala noodles te maken en diepe gesprekken te voeren over wat muwci de afgelopen twee jaar voor ons heeft gebracht.

Zodra de zon opkomt om 6.30 komen we weer bij elkaar en is iedereen excited voor wat er gaat komen in de dag. De eerstejaars en leraren komen eraan en wij forceren ze om spelletjes te spelen terwijl we ze ook projecteren met waterballonen. Ondertussen staat er een band muziek te spelen en dansen mensen een beetje rond. Als de het de meeste 1e jaars en leraren is gelukt om binnen te dringen staan we met z’n allen op het dak te dansen.. tot natuurlijk het moment dat Dr. Wilkinson er een einde aan komt maken. Tja..

Die avond (vrijdagavond) gingen we Mt. Wilkinson op hiken. Met een groep van 20 leerlingen klimmen we de heuvels op in de warme zon en helemaal bezweet ploffen we neer. Niet omdat we een mooi plekje hadden gevonder maar omdat 1 van de tweedejaars de hele dag niks had gegeten en alleen maar had geslapen ivm de last day of classes.. en die werd dus een beetje duizelig.

Een hele mooie avond gehad en de volgende ochtend snel naar beneden hiken voordat het te warm wordt. Na een paar uur bijslapen van de avonden daarvoor wordt ik wakker gemaakt door mijn roommate Alsyha (canada) en Natasha (wannabe roommate die altijd bij ons slaapt). Jana, Alysha en ik hebben een tijdje terug al onze bedden bij elkaar geschoven zodat we nu een enorm groot bed hebben! En dan komt iedereen bij ons slapen en films kijken wat erg gezellig is. Maar goed, ik wordt wakker gemaakt en we besloten om naar Pune te gaan. Dus alsnog gaan we in de hitte naar paud lopen. Why did we want to do this again? It’s 40 degrees!!" We krijgen gelukkig halverwege een lift en in paud nemen we openbaar vervoer naar Pune. Ik ga het openbaar vervoer zo missen. Met z’n 16en in een jeep en dan voor 20 rupees naar pune. Na wat voedsel gekocht te hebben en nog een piercing in mijn oor te hebben geprikt gaan we naar Shisha cafe om daar een paar uur te chillen en hooka te roken.

En dan is de lol toch voorbij want maandag is Studyleave begonnen. Alle tweedejaars wonen nu in de MPH (daar is de airconditioning) en we hebben allemaal onze hoekjes ingericht en bedden neergezet om ook nog te kunnen relaxen. Ik heb een hoek gemaakt met Teddy, Mitch, Jake en Johanna. We hebben ook een dodelijk bed waar je niet op kunt liggen zonder in slaap te vallen.

Jake heeft er nu al 2 uur op liggen slapen.. maak ik hem wakker om hem te motiveren om voor zijn IB’s te gaan leren? Nah.. ik leg een grote roze opblaasband op zijn hoofd, ziet er wel grappig uit.
Het whiteboard dat we hebben is nog niet gebruikt om bio notes op te zetten.. wel om coole quotes te laten zien aan iedereen.

"The economy is not in a recession, it’s just slowing down." Ja, het optimisme van G.W.Bush maakt me erg vrolijk tussen het leren door.

De komen twee weken zit ik hier dus vast en probeer ik wat te leren. Wat tot nu toe niet erg goed gelukt is. Maarja, wat maakt het ook allemaal uit..

Na graduation ga ik waarschijnlijk met Teddy en Saim naar Kashmir reizen voor een paar weken. Dan langs Varanasi naar Calcutta om daar de verjaardag van Aarjan te vieren. En dan komt ik weer naar nederland.
Ik ben redelijk klaar om muwci te verlaten en om in de real world te gaan leven. Maar ik ben nog niet klaar om de mensen hier achter te laten. Of India. Waarom ga ik ook alweer terug naar Nederland?
Maar goed, ik ga me nu eerst zorgen maken over mijn dutch oral die over twee uur begint. Voor 30 min moet ik een bandje inspreken in het bijzijn van een spaans lerares. What a dream come true.

Vanavond UWC day waar ik met de nederlanders de history of dutch music ga laten zien: klompendansen, watskeburt, jumstylen en marco borsato. En veel heineken drinken ondertussen.

Verder is er nog iets gebeurt wat mijn CI (community interaction) ervaring enorm heeft verdiept. De afgelopen jaren heb ik bij Mother Teresa’s Home gewerkt, vlakbij pune. Elke dinsdag zijn we met een klein groepje erheen gegaan en over de tijd hebben we enorm sterke en persoonlijke relaties met de kinderen opgebouwd. Vorig jaar, toen wij ze verlieten voor de summer holidays, gingen er drie meiden naar een ander weeshuis, in bombay. Omdat ze veel ouder waren dan de rest. Wij vonden het erg jammer want deze meiden spraken ook goed engels en we kenden ze goed.
Vorige week dinsdag was het de laatste keer (voor de 2e jaars, 4 van ons) dat we erheen zouden gaan. We hadden de sessie goed voorbereid en we hadden Hindi zinnetjes geoefend om ze zo goed mogelijk uit te leggen dat wij nooit meer terug zouden komen. We wisten dat het erg emotioneel zou worden en hadden ons daarop voorbereid. Zodra we er komen rennen twee van de meiden die ons vorig jaar hadden verlaten op ons af. "Huh? What? Hi! Huh? What are you doing here? How are you? it’s so good to see you again! Huh? Where’s Ashwini (de derde..)" Na een vrolijke interactie en elkaar aanstaren omdat we zoveel veranderd waren leggen ze uit waar Ashwini is. Ashwini was de week ervoor overleden. Ze had koorts, maar het hiv virus had zich zo snel ontwikkeld dat het dus net te veel was om koorts te krijgen. Compleet verblufd staan we daar en weten niet wat we moeten zeggen. Op de muur hangt een foto van mij en Ashwini die wij ooit aan hen hadden gegeven.
Het feit dat het ook de laatste keer was maakte het erg moeilijk om weg te gaan. Na uit te hebben gelegd dat we niet meer terug zullen komen en dat er volgend jaar andere leerlingen zullen komen beginnen een paar kinderen te huilen. En zodra wij de jeep weer in stappen probeer ik ook me rustig te houden. Deze keer gebeurde het echt dat een van de kinderen onze leeftijd niet eens haalde. Om de kinderen achter te laten en niet weten hoe het met ze zal gaan, om ze niet meer te zien groeien was een hele harde realisatie.

Jake is wakker geworden en draait zich om: "i thought it was 11! shit!".. tja kostbare muwci time verloren. "let’s go to lunch"

dezelfde zon die bij jullie ondergaat hoor

en dezelfde maan in de lucht

de ontbijttafel ziet er alleen wat anders uit

Hello hello!

Hier zijn wat foto’s van de afgelopen tijd.
Twee weken geleden probeerden Jelly en Iona (best friends van 2e jaars, wonen in londen nu) ons te verrassen door naar India te komen en het ons niet te vertellen. Ze wilden ons allemaal naar een temple net buiten campus laten komen en daar het surprise effect hebben.. we kwamen er helaas voor hen al achter voordat ze er waren maar het was nog steeds geweldig. Niet alleen om hen weer te zien.. het hele moment was heel mooi. Wij (ik en nog tien anderen.. all the friends) waren naar de temple aan het rennen terwijl er net een enorme storm begon. Storm in maart is extreem uitzonderlijk en het was geweldig.. zo koud en nat en lekker. Dus in keiharde wind en regen zagen we elkaar weer en schuilde we in de temple. Na een tijde was alles weer rustig en zijn we terug naar campus gehiked.
Jelly en Iona bleven 4 dagen op campus en die 4 dagen waren absoluut magisch. Ze komen over een paar weken weer terug voordat ze terug gaan naar UK. Dus was foto’s van die hike, wat foto’s van het holi festival, wat foto’s van onze camping night (= 10 min hiken, slaapzakken neergooien en gitaar pakken, hele nacht wakker blijven omdat het volle maan is en je alles kunt zien en horen uit de dorpen en dan de sunrise.. en dan weer terug lopen en naar de les.), wat foto’s van een dinner in paud en wat foto’s van  de kinderen van het weeshuis waar ik werk.

Nu zijn de mocks (proefexamens) begonnen en is het tijd om te beginnen met leren. Meer is er niet echt over te zeggen.. alle 2e jaars hangen rond in de library en staren elkaar een beetje aan. Nog niet echt productief dus maar misschien komt dat nog. Ik maak me gelukkig nog geen zorgen.. behalve dat ik morgen mijn nederlands examen moet proberen te maken: 2 jaar geen nederlands les gehad en niet bepaald veel nederlands gepraat.. dat is inderdaad waarom ik nu wakker blijf om iets op mijn weblog te schrijven: practice! Het hele idee van self taught is zo dom: boeken in het nederlands EN engels lezen, en dan in het nederlands EN engels over schrijven, het slaat echt nergens op. Maar goed.. het is nog steeds beter dan het nederlandse schoolsysteem denk ik dan maar

Enjoy.

aftermath of the storm

wet & happy

happy holi!

"let me forget about today until tomorrow.."

camping

sunrise in kolvan valley

go bald

paud dinner

pratikshia & pooja

Ik ben afgelopen week op project week gegaan met Jemma (singapore/wales/australia) and Saim (pakistan). We zijn naar Punjab en Himachal Pradesh geweest: Amritsar, Dharamsala, Shimla en Chandigarh.
We hadden ‘waiting list’ treinkaartjes van pune tot amritsar, wat betekent dat je geen seats hebt. Maar toen wij eenmaal op de trein kwamen ontmoetten we hele aardige punjabi’s die hun seats met ons wilden delen etc. Ze waren enorm trots op hun afkomst en wilden heel graag laten zien hoe goed punjabi’s waren, echt zo grappig. Maar hele coole mensen waar we veel geluk mee hadden want anders hadden we 30 uur op de grond moeten zitten.
In Amritsar hebben we bij de Golden Temple overnacht want dat is daar gratis, plus gratis eten en drinken. Echt geweldig om om 6 uur ‘s ochtends wakker te worden en relaxt langs de Golden Temple te slenteren. We zijn toen ook naar de grens ceremony geweest van de India-Pakistan grens. Hier gaan een paar mannen in mooie pakken (de langste indiers ooit..) heel snel naar het hek lopen, ze openen het hek, schudden handen en het hek wordt weer hard dichtgegooid. Dat was echt verschrikkelijk raar.. iedereen was aan het dansen en schreeuwen (lang leve india, dood aan pakistan) en vrolijk aan het doen. Je kan de andere kant nauwelijks zien en iedereen richt zijn nationalistische gedrag gewoon in de richting van pakistan. Saim heeft precies dezelfde ceremony meegemaakt van de andere kant natuurlijk en het was echt heel emotioneel. Echt heel eng om te zien hoe extreem nationlistisch iedereen daar was, hoe vrolijk ze aan het dansen waren terwijl 5 miljoen mensen zijn doodgegaan bij het oversteken van deze grens. Dit liet gewoon zo sterk zien wat er mis is met deze twee landen en deze ceremony was dan ook alles behalve een vriendelijke bijeenkomst van India en Pakistan maar meer een verheerlijking van nationalisme zonder ook maar enig respect daarbij te tonen voor de conflicten die deze grens heeft gecreerd.
Dat was niet het enige emotionele zware moment in Amritsar, we zijn ook naar Jallianwala Bagh geweest. Dit is waar in 1919 de britten vuur opende op een enorme groep indiers die een vreedzaam protest hielden. Deze groep mensen zaten op een plein wat ingesloten was door allemaal hoge muren. De britten stonden bij de enige ingang en schoten iedereen neer. De kogelgaten zitten nog steeds in de muren. Er is nu een park van gemaakt met een raar fallus vormig beeld in het midden. Maar de waterput is er nog steeds, waar tientallen mensen in zijn geduikt of geschoten. (Er is in de film Gandhi een scene waar deze massacre wordt getoond.)
Na Amritsar besloten we om naar Dharamsala te gaan. Dit is een stad in de himalaya’s waar op dit moment de Tibetaanse overheid zit omdat ze gevlucht zijn uit Tibet vanwege de Chinese invasie daar. Het is dus een hele rare mix van monks en touristen die daar rondlopen, maar wel een hele relaxte sfeer. Daar hebben we ook veel geleerd over de problemen die de tibetans hebben. Omdat monks heel animal friendly zijn waren er zelfs cafe’s die vegan food wisten te maken! Dit was de eerste keer dat ik in India ergens was waar ze wisten wat vegan betekende dus ik was helemaal blij.
Shimla is de hoofdstad van Himachal Pradesh en is een plek waar vooral indiers heengaan voor hun vakantie. Ik vond het vooral leuk omdat het er heel koud was en het regende!
Daarna zijn we naar Chandigarh gegaan, de hoofdstad van Punjab. Chandigarh is een stad die 30 jaar geleden gemaakt is, omdat India wilde laten zien hoe goed hun economie was etc. De hele stad is opgedeeld in ‘sectors’ en het lijkt allemaal erg nep. Het voelde een beetje als een spookstad, alsof er niet genoeg mensen woonden voor de gebouwen die er neergezet

Het leek er eerst op dat ik niet op PW had kunnen gaan, omdat ik zoveel werk had. Dus de laatste dagen voor PW werkte ik echt super veel en ik kreeg het voor elkaar om het meeste af te hebben. En daar ben ik echt enorm blij om want project week was echt geweldig.
En nu wordt het tijd voor examens.. yay!

Golden Temple

India-Pakistan border

at night

Jallianwala Bagh – massacre site

five rupee delight: sugarcane juice!

Shimla: it’s raining!

interacting with the locals

himalayan streets

Hello!

Het spijt me dat ik mijn weblog heb genegeerd de afgelopen maanden. Ik ben nu dus genoodzaakt om heel snel door de afgelopen maanden te gaan, here it goes..

De eerste term dit jaar is compleet voorbijgevlogen. Veel werken, veel reizen, veel niet-werken, veel activities, veel meetings etc.
In november heb ik een week in Bangalore doorgebracht bij Sangama, een organisatie voor sexual minorities. Die week was geweldig: leuke groep mensen, intensief reizen (in de train op de drukste dag van het jaar: 1 bed met zx92n 5en delen, 20 uur lang) en een hele goede NGO. Tijdens christmas break ben ik niet naar Nederland gegaan maar zijn Wisse, Jet en Rense naar India gekomen. Dat was voor mij extreem vreemd, aangezien de twee werelden die ik kende nu opeens samen kwamen, en er nogal aan gewend was om zonder parental authority te leven. Ze hebben een week op campus doorgebracht en daarna hebben we samen voor een tijdje gereisd, naar Ahmedabad (Gujarat), Jaipur (rajasthan), Delhi en Agra. Toen zij India weer verlieten, net na oud & nieuw, ben ik met een groep vrienden naar Calcutta en Sikkim gegaan. Sikkim is een kleine staat helemaal in het noorden, tussen Nepal en Tibet in. Daar is de derde hoogste berg van de wereld.. zo prachtig was het! Omdat het niet in tourist season was (veel te koud) was het extreem rustig en mellow daar, echt super lekker. Ergens eten duurde uren maar dit tempo was heel lekker voordat we weer teruggingen naar campus. In Calcutta woont een van mijn beste vrienden, Aarjan, en de tijd die we daar hebben doorgebracht was geweldig. Hij woont in een super mooi, oud, klein appartement in een bruisend stadsdeel van Calcutta met allemaal markten in de buurt. Zijn moeder woont daar alleen en ze maakt het beste Indiase eten wat ik ooit heb gegeten. Dat was dus snel een tweede thuis geworden en dat was ook voor het eerst dat ik mezelf in India kon zien wonen, wat tot nu toe nooit echt een realistische optie leek. Na twee dagen in de trein kwamen we weer terug in Pune en was het werken weer begonnen.

Tot nu toe heeft de twee term in het teken gestaan van the 10th year anniversary. Muwci bestaat 10 jaar en we proberen zo veel mogelijk geld binnen te krijgen zodat we hopelijk ooit ons eigenlijk student scholarship fund op kunnen zetten, en niet meer afhankelijk hoeven te zijn van de rijke indiase families en bedrijven. Maar tot dan draait ook muwci mee in the corporate world. Op 9 februari kwam de prime minister van india, Manmohan Singh, op campus. Dat was een verschrikkelijke dag vond ik persoonlijk en had de keuze gemaakt om hem niet te zien. Ik besloot buiten te zitten waar ze speakers hadden neergezet, dus ik kon gewoon hardop lachen en commentaar geven op de irritante speeches die gegeven werden. Toen hij weg was met zijn 3 massive helikopters gaf Shashi Tharoor een speech. Shashi Tharoor heeft bijna 30 jaar bij de UN gewerkt en is een geweldige speaker. Dat was dus wel heel erg gaaf om mee te maken, maar ik was blij toen het allemaal over was. Het heeft enorm veel tijd en geld gekost, er waren wekenlang politieagenten op campus, iedereen moest zich zo nationalistisch mogelijk gedragen want hoe meer cultural diversity hoe meer geld mensen geven etc. etc. De week erna kwamen wel alle UWC heads op campus en het International board, dit gezelschap was fijner om hier te hebben omdat ze gewoon met ons aten in the caf.

Verder gaan veel dingen zoals altijd: nog steeds intensief bezig met alle activities en als het lukt werk ik ook. Ik ben me ervan bewust dat het afscheid nemen van muwci steeds dichterbij komt en daar ben ik (nu tenminste) nog helemaal niet klaar voor. Na 3 weken vakantie afgelopen winter kreeg ik alweer enorme heimwee naar muwci, terwijl ik de hele tijd nog steeds in India was geweest met mijn vrienden. Ik keek er o.a. weer naar uit om naar de kinderen te gaan van het weeshuis waar ik de afgelopen 1.5 heb gewerkt, en de gedachte dat ik voorgoed goodbye moet gaan zeggen is heel erg pijnlijk.
Maar gelukkig is het nog niet zover!

Sinds het begin van dit jaar ben ik ook bezig geweest met de ontwikkelingen van het UWC Diploma. Veel UWC-ers vinden het International Baccelaurate een educatiesysteem wat niet bij UWC past, er wordt te veel gekeken naar het academische gedeelte en onze activities zijn undervalued. Samen met nog iets van 6 leerlingen, een paar leraren en Dr. Wilkinson hebben we de afgelopen maanden aan een heel nieuw diploma gewerkt. Dat was echt geweldig om te doen.. alles wat wij in educatie willen zien gooiden we erin en wat er nu staat is echt geweldig. De afgelopen weken was het tijd om het diploma aan de andere UWCx92s te laten zien, toen alle heads hier op campus waren voor the 10th ann. celebrations. De reacties waren erg positief wat voor ons erg leuk was. In het kort is het UWC diploma een diploma voor alle drie aspecten die uwc heeft: het academische gedeelte (wat dan niet word assessed met 3 uur lange examens..), de activities in the community (in en buiten campus) en de persoonlijke groei die een uwc-er doormaakt door de culturele context waarin we zitten. Je doet 4 vakken en 2 internal courses, en de tijd die vrijkomt doordat je niet 6 volle vakken doet wordt besteed aan the project, een 4-6 weken lang research project. Het was af en toe best lastig om zoiets abstracts op papier te krijgen maar ik denk dat het tot nu toe heel goed is gelukt, en het is al een hele stap vooruit, en vooral, weg van het IB. Het UWC international board was ook erg positief: ze zeiden dat dit de belangrijkste stap was die de UWC movement heeft gemaakt sinds het begonnen is.
Er wordt trouwens ook een UWC geopend in Maastricht in 2009!

Volgende week is het de belangrijkste week voor the IB, we moeten namelijk alle grote essays en dingen inleveren. Ik moet ook mijn film inleveren die ik nog steeds niet af heb. Maar zodra dat over is is het weer project week! Ik ga met Jemma (singapore/australie/wales) en Saim (pakistan) naar Rajasthan en Punjab

Oja, ondertussen ben ik ook veganist geworden en ik heb mijn haar eraf geschoren, maar deze twee hebben verder niet met elkaar te maken.
De vakken waarin ik eindexamen ga doen in mei zijn engels, nederlands, wiskunde, biologie, psychologie en film. Na graduation wil ik zeker weten nog door India gaan reizen, waarschijnlijk ga ik naar de himalayax92s.

Hier zijn wat foto’s!

birthday > surprise bbq

soap football

hike

sangama

bengali music festival – calcutta

delhi

calcutta

view from Aarjan’s roof

sikkim

3rd highest mountain in the world!

tibetan prayer flags

hello again

hier zijn nog wat foto’s van de afgelopen tijd, o.a. van de Ellora caves waar ik vorige week heen ben gegaan met Eir en Jake en jake’s familie.

enjoy

Hello!

Het spijt me dat ik zo lang niks heb gepost, het komt voornamelijk doordat mijn laptop is gecrasht en ik dus nogal een gelimiteerd access heb tot internet. Maar ook omdat ik het opeens veel drukker heb dit jaar, tijd om te douchen of te slapen kan ik soms niet vinden en ondertussen zijn er alweer 6 weken voorbijgevlogen op muwci.

Afgelopen zomer was heel erg leuk.. roskilde festival in denemarken was echt helemaal geweldig. Veel modder, bier, uwc-ers en goeie muziek.. helemaal perfect. Ik ben ook nog naar engeland gegaan met ellen en daar iona ontmoet. Daarnaast zijn ‘we’ naar maastricht verhuisd wat denk ik iedereen heel erg goed bevalt. Ik ben zelf van plan om daar te gaan studeren aan het university college, scheelt ook weer applications voor the us of uk.

De eerste twee weken op muwci waren heerlijk. We waren alleen met de 2e jaars en hadden alle tijd om weer op gang te komen, bij te praten en de orientation week voor te bereiden. Orientation week was heel erg gezellig, maar erg anders dan vorig jaar (dat is overigens een terugkomend thema..). Maar als 2e jaars heb ik nu ook echt veel meer werk. Ook omdat ik dit jaar in veel meer working groups etc zit en dus veel meer meeting heb. Doordat mijn laptop was gecrasht ben ik een hoop werk kwijtgeraakt wat ik tot nu toe nog niet heb terug kunnen krijgen. O.a. mijn TOK essay, begin van mijn EE en mijn worldlit essay, ongeveer de drie belangrijkste en zwaarste essays om te maken. Echt enorm balen dus, ik heb mijn TOK al overgedaan maar ik moet nu dus nog steeds aan mijn EE beginnen wat niet erg fijn is aangezien we al zoveel werk hebben.. my stress levels are increasing!

Terug zijn op muwci gaat met mixed gevoelens.. het is aan de ene kant best wel zwaar omdat ik mijn 2e jaars echt enorm veel mis. Maar het is ook echt geweldig om hier weer te zijn. Alles is weer zo mooi hier door de monsoon. Ik heb muwci en india enorm veel gemist tijdens de zomer en ben echt blij dat ik hier nu weer een jaar van kan genieten.  Ik ga deze kerst niet naar nederland, wisse, jet en rense komen hier en dan gaan we door india reizen. In november is het weer project week. Ik heb besloten om met een CI project week mee te gaan omdat ik mijn CI project week last year niet erg leuk vond. Deze keer ga ik naar bangalore en daar ga ik met een NGO werken die met sexual minorities werkt. Mijn groep is echt super leuk dus daar kijk ik erg naar uit.

wat foto’s van afgelopen tijd

summertime:

uwc camp @ roskilde festival

"natste roskilde festival ooit.."

oh yes: na 3 uur wachten stonden we helemaal vooraan bij the who

4daagse

muwci reunion

iona – punting in oxford

house 11 2nd years: surabhi (india/singapore) jana (belgie) en nadine (venezuela)

orientation week: first year show

silly games

no chapati no chai?

In memoriam: Gerard
Op een warme zondagmiddag keek Iona onder het matras in onze tuin, een daar trof ze Gerard aan. Gerard was onze muis, 1 van onze huismuizen. Hij waarschijnlijk overleden omdat iemand opeens op het matras ging zitten toen hij er net onder zat.. De begrafenis was erg mooi.

het huis in maastricht > echt super leuk!

laatste keer pune:

shivaji market > mangoes & melons!

paud

fire poi

good morning good morning

muwci campus

internet hill

bbq + college meeting

wilko (directeur)

end of year show

Beste mensen!
I’m back! ondertussen alweer 3 weken in nederland, en nog steeds niet helemaal gewend. Toen ik terugkwam had ik wel even een cultuur shock,, nederland is koud, duur, stil, rustig, plat en decadent. Ik mis de drukte op straat wel en de natuur en soms zelfs de warmte. En ik werd ook gelijk ziek. De eerste week heb ik dus volledig op de bank doorgebracht wat wel jammer was, maar ook goed om even bij te komen van alles.

De laatste weken waren nogal hectisch met de 2e jaars die eindexamen deden, onze end of year exams, voor de laatste keer vanalles doen en dan het afscheid. Het afscheid nemen is zwaar als je weet dat je waarschijnlijk de helft van de mensen nooit meer zult zien.
De end of year exams.. pfff. Kei moeilijk dus. In het IB zijn de toetsen namelijk over alles wat je ooit hebt gedaan. Aan het begin van het jaar nog niet zo lastig dus, maar de exams die we kregen in de laatste weken moesten we ook kei veel voor leren. De laatste maand heb ik ook bijna helemaal doorgebracht in de AQ en library. Sommige exams gingen wel goed, anderen niet. Op zich maken deze exams niet heel veel uit, alleen als je in de VS of engeland wilt studeren. In de laatste week had ik nog psychologie en wiskunde, en ik was veel te afgeleid met het feit dat we afscheid moesten nemen en dat ik naar nederland zou gaan, dus die gingen niet zo goed.

Nadat onze laatste maths paper was afgelopen hadden we gelijk een bbq met de hele school, de laatste college meeting en daarna de end of year show. De volgende dag vertrokken al veel mensen in de ochtend en moesten we al afscheid nemen. Die dag was ook de graduation ceremony waarin de 2e jaars hun uwc diploma kregen. Die nacht was grad night.. nouja dat was ook erg gezellig allemaal! De dag daarna (vrijdag) alles inpakken wat ik op muwci wilde laten en alles opruimen. Met de bus naar bombay gegaan en toen nog door bombay gecrosst om mensen te zien wat allemaal niet lukte omdat mensen vast zaten enz enz. Van sommige vrienden heb ik dus geen afscheid kunnen nemen en de 1.5 uur dat ik daarna in een taxi naar het vliegveld zat kon ik mijn tranen ook niet meer bedwingen. Dikke drama allemaal dus… maar goed!Op het vliegveld mijn ontbijt,lunch en avondeten in 1 gegeten in de vorm van een twix bar en daarna samen met daphne en iman (jongen uit iran/vs die dezelfde vlucht had) teruggevlogen naar a’dam. een weekje bijkomen was dus best wel lekker.

Ik heb nu wel soms heel erge heimwee naar india en muwci, vooral als ik me soms enorm loop te ergeren aan nederland. Ook omdat ik er gewend aan was om mijn beste vrienden continu om me heen te hebben, en nu is iedereen over de hele wereld verspreid. Ik heb ondertussen al mijn eerstejaars ontmoet die naar india komen en alle nederlandse geselecteerde leerlingen. Ernestine en Julia (muwci dus) zijn heel aardig dus we hebben volgend jaar weer een leuke nederlandse groep. Ik begin me dan wel te realiseren dat volgend jaar een compleet ander jaar wordt, met alle 1e jaars en zonder een paar van mijn beste vrienden die 2e jaars waren. Ook is er een meisje geselecteerd die bij mij op het corderius zat, dieteke gaat naar wales dus dat is ook heel gaaf. Ik ben naar de beursuitreiking geweest en dat was heel erg gezellig maar ook wel raar.. omdat ik zelf ook nog maar eeen jaar geleden de beursuitreiking had en ondertussen is mijn wereld echt zo veranderd. Maar het was heel leuk om de 1e jaars te zien maar vooral om mijn coyears weer te zien

over ongeveer een week ga ik naar denemarken en daar heb ik echt super veel zin in! niet alleen in the muziek en alles maar ook om mijn vrienden te zien die daar ook heen komen. Verder deze zomer misschien nog een baantje (leven in nederland is toch wel duur) en moet ook snel wat schoolwerk gaan doen.

ik hoop dat het verbazend hoge aantal weblog lezers dat ik heb nu weer helemaal blij is met deze update

love, peace and yellow sporks
lieke

uwc day:

zeeuws meisje?

renaud (burkina faso) and margaret thatcher

scandinavians

african dance

nobody knows we’re hiding under diana’s dress!

taking cheesy uwc-pictures

in the morning

the pleasure of dutch food:

daphne en drop

ceres!!

I think you should study maths, diana!

I think YOU should study maths, lieke!

hey, i’m actually really good at studying maths!

reaaally?

ah well..

stroopwafels!

hmm

ok, i think you should stop taking pictures now

football: europe vs. asia

wada 2 ‘s avonds

it’s raining!!

hee iedereen

We hadden laatst de uwc day, 9 april was het volgens mij. ‘s Avonds was er een dinner bij the pool en iedereen had zijn nationale kostuum aan.. jaa inderdaad. Ellen en ik hadden het 10-jaar-oude-elk-jaar-doorgegeven-aan-de-volgende-nederlanders-kostuum aan! De foto spreekt voor zich denk ik. Het was heel gezellig en iedereen zag er leuk uit. Daarna hadden we een cultural show waar sommige mensen iets van hun cultuur lieten zien, vooral met muziek en dans. O.a.: Isaac en Theo uit canada zongen over dat canada dus eigenlijk helemaal cultuur heeft, ook geen nationaal kostuum (vandaar the maple syrup om isaac’s nek) maar.. wel rocks and trees and trees and rocks and rocks and trees aaaand water!

Diezelfde week kwamen daphne’s ouders op campus > nederlands eten, uit eten in paud, en ze hadden nog super lekker voor ons gekookt. Was erg gezellig en is altijd leuk als er mensen komen die je kent.
Die zondag, 15 april, begon het te regenen! Het was echt GEWELDIG! Iedereen begon te dansen en te schreeuwen en te lachen en elkaar te omhelzen.. het was zo lekker! We stonden heel lang in de keiharde regen naar de storm te kijken en het was echt zoo lekker.. jammer voor de mensen die vanwege de hitte hun bed op het dak hadden gezet, maar het droogde toch weer. Het regende daarna nog een paar keer, nog steeds wel lekker, maar ik herinnerde me wel waarom de moesson niet fijn is (nooit de gelegenheid om je kleren te drogen, alles vies).

We hadden met pasen een bonfire op het sportveld, voelde weer als kamp met gitaar erbij.
Afgelopen week was Jake’s verjaardag en we hadden eerst een poolparty en daarna ook een bonfire, dat was ook echt een super leuke avond.

Vorige week dinsdag was er een nieuw meisje in het weeshuis van mother teresa’s, pratikshia, ze was iets van 11 jaar oud denk ik. De helft van haar lichaam was bedekt in een soort paarse vlekken, heel veel verband, en nog steeds veel wonden op haar lichaam. Met onze basiv hindi haar naam gevraagd en of ze mee wilde doen met de spelletjes enz. Ik ging naar de zuster om te vragen wanneer ze gekomen was, waar vandaan etc. Blijkbaar was ze 3 dagen daarvoor uit bombay gebracht, allebei haar ouders waren overleden aan een ziekte. Zelf had ze een huidziekte. De zuster begon ook over dat we haar misschien apart moesten houden van de rest, dus ik vroeg waarom (besmettelijk?) maar daar gaf ze geen antwoord op. De zusters vinden ons verder niet zo aardig volgens mij (slechte invloed, die witte mensen joh) en zijn bang dat we het helemaal verkeerd aanpakken. De kinderen echter vinden het geweldig
Maar deze keer realiseerde ik me wel heel erg dat veel van deze kinderen niet eens mijn leeftijd zullen halen, en dat blijft echt heel hard.

Ons huis puilt nu uit met nederlands eten. Gister heb ik nog een pakket met eten en tijdschriften gekregen van een collega van henriette die in pune was. Ook heerlijk uit eten gegaan op GRI’s kosten (dank je!) en was heel erg gezellig. De 3 kg stroopwafels komt goed uit: het is nu european week. Elke dag heeft een ander deel van europe de taak om workshops te houden, films te laten zien etc. Donderdag zijn wij samen met engeland, belgie en frankrijk. We gaan sowieso Simon laten zien want die is wel heel goed. Vandaag is scandinavia en we hebben vanavond een bonfire met eten.
Zondagavond hebben we als afsluiting het eurovision songfestival en elk huis moet een liedje voorbereiden van het land waarvoor ze geslecteerd zijn. Mijn huis moet oostenrijk doen, wordt nog wel leuk als de indiers duits moeten gaan zingen

En ik heb eerstejaars! Julia uit amsterdam en Ernestine uit den haag. Ik heb wel heel veel zin in de 1e jaars en een nieuw jaar. Maar eerst nog zomervakantie (=denemarken!! EE, TOK en Worldlit essays, nieuw huis zien, enz))!!

Okee.. teveel gepraat, weinig interessants te vertellen.. foto’s!::

aargh het is check-in, foto’s komen andere keer!

daag!